Toen de controle volledig wegviel, dacht ik: "Alles is verloren. Ik ben het overwicht kwijt en alles gaat mis." Een grote angst kwam omhoog. Pas na een tijd werd het rustiger. Eindelijk voelde het 'samen'. Alsof ik gezakt was. Wat heb ik ontzettend mijn best gedaan met altijd dat verlangen om samen te zijn en wat voelde ik me vaak alleen. De moederrol, waarin ik dacht dat ik het beter wist, moest opvoeden, en heel erg mijn best deed om voor iedereen te zorgen, was weggevallen. Wat overbleef was alleen maar 'Rosemarijn', maar ik dacht dat dat niet genoeg was... Langzamerhand viel er meer weg tot er niets meer overbleef. Alles is een, zonder enig onderscheid. Zelfs ik ben er niet meer.